Is het waar dat de wereld rond is. Dat het ongezond is als je rookt en drinkt. Is het waar dat honing zoet is. Dat een liedje goed is als het nooit bezinkt.
Zonder iets te zeggen. Maar met een groot gevoel. Trek ik de deur dicht achter mijn gedachten. Zonder iets te hopen. Laat ik de boel de boel. Laat voortaan alles op me wachten.
Hartenvrouw wacht ergens in het spel. De deler deelt, en neemt een sigaret. De kans niet meer gelijk,. de hoop op winst nog wel. Doelgericht wordt alles ingezet.
Hier is de lijst met dingen,. Die je nog had willen doen.. Hier is de schoenendoos,. Met 1 miljoen herinneringen.. . Aan wat we deden,. En wie we zijn geweest,.
Van veraf was het zo mooi.. En ik hoop dat het me ooit zal zijn vergeven.. Ik bracht mn dagen door, dromend dat je bij me was.. Van veraf was het zo mooi..
Ik liet je in je waarde.. Ik liep weg,. weg van het lawaai.. Weg van huis, weg van de kou,. weg van alles wat me dwars zat.. Maar het meest nog weg van jou..
Weet je wie je wilde zijn?. Of wie je wilde worden?. De wereld groot en jij zo klein.. En helemaal alleen.. . Weet je wie je wilde zijn?. Of hoe je wilde worden?.
Ik werd verblind. door de dingen om me heen.. Met mezelf alleen kon ik niet kijken. naar de wereld die bleef draaien. en langzaamaan verdween ik in een gat..
Ik mijn stad weet niemand nog de weg. We staan aan de kant zonder of met pech. Onverschillig, stoned of dronken. Trillend van woede of half gek van angst.
De plattegrond van wie ik ben. Is voor niemand echt te volgen. Een labyrint zo grijs en groot. Dat je er steeds door wordt verzwolgen. . Mijn plattegrond is zwart en wit.
er valt licht bij mij naar binnen. ze staat naast me met haar tas. alsof er iets open gaat, iets wat er nog niet was. en dan denk ik, nee dan weet ik.
Schimmel aan de muren,. de scheur in het plafond. Ruzie bij de buren,. de geur van nat karton. De dozen legen flessen,. de stapels vuile was. Gebruikte koffiefilters,.
(tekst: Peter Slager / muziek: Bas Kennis). . Je komt weer bij me langs. Je komt weer aan m'n deur. Je komt me weer vertellen. Wat er is gebeurd. Onder ons gezegd.
Hoe ver je gaat,. Heeft met afstand niets te maken. Hoogstens met de tijd. En ik weet niet hoe het komt. Dat ik weg wil. Maar het treft me hard en zuiver.
Oktober overvalt ons ieder jaar.. We kijken naar elkaar na een overvolle zomer.. En we zijn alweer veranderd, maar het voelt niet meer vertrouwd. nu we plotseling beseffen dat wij onszelf niet zijn.
(tekst: Peter Slager / muziek: Paskal Jakobsen). . Doe je jas uit. Maak je haren los. Kom heel stil naast me liggen. Richt je op. Raak me even aan. Bijna alles is teveel nu.
(tekst: Peter Slager / muziek: Bas Kennis). . Het knipperlicht bestaat nog. Maar het waarschuwt jou niet meer. Je gooide met je ogen dicht. Het was raak, de eerste keer.
Wat ze zegt is prachtig. Blij je weer te zien. Maar ik heb niets meer te zeggen. Dus nou, tot ziens, misschien. En ik voel m'n ogen branden. Sla ze snel maar neer.
Ik vind mezelf terug. Op een heel vervelend feest. In een onbekende kamer. Waar ik nooit eerder ben geweest. Toch ga ik hier niet weg. Mijn benen wegen zwaar als lood.
Als ik zwijg, wil ik zoveel zeggen, veel meer zeggen. Dan het lijkt, dat ben ik. Maar als ik zwijg, dan wil dat niet zeggen,. dat ik niet luister naar wat jij eigenlijk vindt.